RAUW

 

In maart 2013 ben ik met de band de studio in Weesp ingedoken om een serie live opnamen te maken. De focus lag op het Nederlandstalige werk maar wij hebben ook een aantal van mijn Engelstalige liedjes opgenomen.

In de maanden hiervoor zijn zowel Arno Duijndam (toetsen) als Jeroen Koen (bas) uit de band gestapt. Beiden hadden ze het simpelweg te druk met hun andere muzikale bezigheden en daarnaast heb ik nog al een grote bek en kan ik snel aangebrand en rancuneus zijn als het over muziek gaat. Dat is nooit uitgesproken maar ik vermoed dat dit wel heeft meegespeeld. Maar ondanks dat ik best wel een paar keer aardig loos ben gegaan op Arno en Jeroen, regelmatig seksueel intimideerde, zijn wij nog steeds ok met elkaar.  Maar de dag van de opnamen was ik voor de laatste keer behoorlijk pissig op ze.

Begin februari had ik een ongeluk gehad en mijn hele ribbenkast gekneusd. Dat was een behoorlijk pijnlijke ervaring. Om aan te geven hoe pijnlijk het was…..als ik naar de wc moest kon ik na de boodschap nog wel een stuk wc papier afscheuren maar daar hield het verder ook op. Daarnaast had ik zo’n 2 jaar geen bas meer gespeeld, die rol had Jeroen overgenomen. Ook verzorgden zij samen met Loek de koortjes in alle liedjes.

Eind februari werd ik gebeld door mijn ouwuh vriend Mouse Bom. Met hem ben ik muzikaal opgegroeid in diverse bandjes. Daarna is hij leraar geworden op het Conservatorium in Den Haag in studio techniek en registratie en is hij een veel gevraagd producer. Met Mouse werken is een groot feest en het resultaat altijd bijzonder bevredigend. Door alle jaren heen heb ik regelmatig met hem mogen samenwerken in verschillende projecten.

De studio in Weesp had halverwege maart een paar dagen geen boekingen en een oud leerling van Mouse (Rempe Kooij) wou die tijd benutten om bandjes op te nemen met eventueel een paar video opnamen hierbij. Of ik zin had………..Ja Natuurlijk!  Ik zeg altijd ja op dit soort uitnodigingen en bedenk later wel hoe ik de problemen op los. In dit geval waren het er twee. Arno en Jeroen.

Probleem 1 was de koortjes. Mijn liedjes zitten er vol mee en met Loek, Arno en Jeroen hadden wij het hele zang gebeuren perfect uitgewerkt. Stond als een huis. Probleem 2 was het bassen. Ik had lang niet gebast en was net herstellende van mijn kneuzingen.  Ik heb Jeroen en Arno gevraagd of ze nog 1 keer mee wouden doen. Dan konden wij de boel prettig afsluiten met elkaar en een lading fraaie opnamen mee naar huis nemen.  Arno stemde toe en Jeroen bedankte na twee dagen bedenktijd voor de eer. Dat deed Arno tenslotte ook maar dan 2 dagen voordat wij de studio in zouden gaan.

Mijn muzikale hart begrijpt dus helemaal niks van dit soort besluiten.  Je kan met een groep muzikanten een studio in. Je hebt een hoop materiaal en de liedjes zitten er allemaal goed in. Je kan de hele dag muziek maken, leukste wat er is om te doen, en  je houdt er ook nog eens lekkere opnamen aan over.  Dus ?????????????    Ik heb ze daarna nog regelmatig gesproken maar ik heb nooit naar een reden gevraagd. Ik zou ‘m toch niet begrijpen.

Ik wou Live opnamen dus geen gedoe met overdubs en trucjes. Gewoon Rauw. Betekende dus dat er geen koortjes zouden komen op de liedjes. En ik moest vreselijk aan de slag om alle baspartijen in te studeren. Voordeel was dat ik zelf de liedjes had geschreven en alle demo’s zelf heb ingebast maar dat was eenmalig . Het heeft nooit de kans gehad om er in te slijten door veel te spelen. Daarnaast al die lappen tekst om te onthouden en je dan ook nog in te leven als je staat te spelen anders is het gewoon kut.  En dan daarnaast weer pijn in mijn ribben. Opnemen in de studio is altijd vroeg beginnen en heel laat eindigen. Heel hard hoofd….had ik er in. Veel moeite gedaan om het niet aan de anderen te laten merken.

Het was vreselijk koud de dag dat wij gingen opnemen. Toen wij de studio inkwamen werden wij verwelkomd door Rempe. ‘Hele toffe gast’ was meteen de indruk en daar was ik heel blij mee. Ik ben daarna door de studio ruimten gaan zwerven om de sfeer te proeven.  De temperatuur was retenkoud maar verder ademden de ruimten muziek, veel muziek.  Dat zat dus wel goed. Elektrische kachels en koffie zorgden voor de rest. Ik had mij expres de dagen ervoor afzijdig gehouden van drank en drugs gezien mijn conditie en mijn onzekerheid over het bassen en ook niks meegenomen. Bleek een verkeerde inschatting.

Maar daar waren we. Rob Duijndam (gitaar), Loek van der Knaap (gitaar & 2e stem), Geale van der Wal (drums), Rempe Kooij, Mouse Bom en David Cok (productie, techniek & opnamen).  Het opbouwen en soundchecken duurt altijd wel een paar uur. Hierna warm spelen en voorzichtig de nummers verkennen. Welke gingen wij doen en welke niet. Maar wat wij ook speelden, ik kwam er gewoon niet in. Veel onzekerheid, onvaste stem en teveel moeten nadenken over waar ik mee bezig was. Ik vergat stukken tekst en maakte een hoop fouten met het bassen. En ik werd steeds onzekerder. Van iedereen aanwezig kent Mouse mij het beste en het langste (30 jaar) en muzikaal kent hij mij beter dan dat ik mijzelf ken.  Hij wist nadat wij een tijdje hadden aangemodderd wat het probleem was. ‘Er moet drank in’ is wat hij letterlijk zei.  Eerst schrok ik. Ben ik zo diep gezakt? Maar toen besefte ik dat het daar niks mee te maken had. Ik was gewoon teveel mijn best aan het doen en totaal niet ontspannen.

Drank werd gehaald.

Wat een heerlijke opnamen zijn het geworden!

Zeker nadat Mouse de boel heeft gemasterd.

O, en waarmee ik nog meer content ben……

….ik spreek nog steeds muzikanten die de opnamen hebben beluisterd en niet willen geloven dat het echt live is. Geen overdubs en toestanden. What you hear is what you get!

Jan.